Адчыніў старонку ў LJ (Live Journal):
shametka.livejournal.com
Падабаецца аператыўнасьць і магчымасьцю рабіць настройкі на старонкі, якія больш цікавяць.
shametka.livejournal.com
2010/01/06
Leave a Comment » | 
Uncategorized | 
Permalink
Posted by shametka
З мамай у навагоднюю ноч
2009/12/31Чытаю твае віншаванні
з навагодняй паштоўкі.
Пастаўлю паштоўку на стол,
і вып’ю горкай настойкі.
Раскручаны час-махавік
ня спыніцца на хвіліну -
зязюля працягне лік
і светласць мелодый нахлыне.
Сьвяточны горад ня спіць,
салютам квітнее неба,
І новы год прыляціць
надзею з’яднаць з сусьветам.
Пачуеш мяне, бо лягчэй
душою здалёк убачыць,
калі я з тваіх вачэй
сьлязой паплыву гарачай.
Leave a Comment » | Вершы | Tagged: З мамай у навагоднюю ноч | Permalink
Posted by shametka
Раніца
2009/12/26Сёння раніцай зрабіў такі здымак. Ледзяны дождж (freezing rain) – нармалёвае надвор’е ў гэтую пару году ў Атаве. Выглядае прыгожа. Фоташоп не выкарыстоўваў.
* * *
Вецер. Атава. Хочацца верыць,
бо неабсяжнасьць цяжка праверыць
Час безумоўнасьці ляжа ў ранку,
зноў падтрымае птушка на ганку
што не ляціць, бо нешта чакае…
У спадзяванні неба блукае
і пры жаданьні зноў выкліке
радасьць пявучасьці роднага краю…
Мне не патрнэбна ехаць у Менск -
сёння ў Менску сябе адчуваю.
4 Comments | Надпіс на здымку, Цыкл ГОРАД | Permalink
Posted by shametka
На возеры
2009/12/24Бярозавай кары я адарву кавалак
і падпалю ўжо сухія шчэпкі,
каб музыка спакою нагадала,
агнём гарачым пра жывыя кветкі.
Час чысьціні не абміне падманам
і прасьпявае нейдзе птушкай дальняй
накрые возера і растварыць туманам
вакольнага сьвятла недатыканасьць.
Цёмнее лес, становіцца умоўным
Знайсьці мяне ніхто не намагае
зьлятае з ёлак цішыня скупая
і позірк мой з паветрам супадае…
І хтосьці шэпча мне : ”- Павер.”
Цячэ ручэй з вадой выратавальнай,
я слухаю, каб заслужыць давер
у возера душы непрадказальнай.
Калі прыду, к табе адной…
2009/11/14Калі прыду, к табе адной
пад ценьню вечара прысядзем -
ты – намалёванная мной,
якой я першы раз убачыў.
Мы будзем доўга размаўляць,
пра дзіўны дзень, а ноч настане
дзе будзем зноўку ратаваць
свой лёс, які не вызначаем.
Не патрывожаць госьці нас,
не стане позьнім развітаньне -
удзячны, незалежны час
запомніць першае прызнаньне.
- Чакай, пара ісьці далей,
пра сон сапраўдны нагадаю,
адчуваць, як у халодны дзень
агонь упартасьці спадае.
Хай кожны з нас пакіне след,
калі абодвум нам прысніцца
чароўны непаўторны сьвет:
спакой, свабода, навальніца.
Leave a Comment » | Uncategorized | Tagged: Калі прыду, к табе адной | Permalink
Posted by shametka
Усё часцей хачу пабыць адзін…
2009/11/13* * *
Усё часцей хачу пабыць адзін,
паліць агонь на апусцелым полі,
дзе вецер лёгкі мае думкі гоніць,
ня лічыць лёс бязлітасных гадзін.
Усё часьцей мне хочацца спазнаць
сэнс існаваньня ў бясконцым свеце,
закон сакральны нам не разгадаць
не зразумець каму мы усе належым.
Усё часьцей хачу я аднаўленьня -
больш у сабе, хай будучыня скажа, -
ня будзе нас, а вынікі стварэньня
лёс сам пакіне для нашчадкаў нашых.
Палю агонь на апусцелым полі,
ламаю сучча, і ў агонь кідаю,
а цеплыня ахвярна нагадае,
што час ідзе…
Leave a Comment » | Вершы | Permalink
Posted by shametka
Локі
2009/11/10Ня змог утрымацца, каб запосьціць некалькі фотаў, якія былі зроблены на апошнім тыдні ў прадмесьці Атавы, якое тутэйшыя жыхары завуць Локі. Локі (ан. locks – шлюз) – прыемнае, прыгожае і амаль бязлюднае месца адпачынку. Локі – сыстэма шлюзаў пабудаваная на-пачатку 20-га стагодзя, каб злучыць рэкі Атаву і Святога Лаўрэнція. На локах прыемна адчуць спакой восені, – настроіцца на доўгае чаканьне зімы, бачыць, як, з зразумелай мне неахвотай, збіраюцца птушкі, – рыхтуюцца да доўгага пералёту.
У чаканьні зімы і першага снегу
чытаю гісторыю роду Сапегаў.
Непужаныя марцірамі тутэйшыя жыхары
не цікавяцца часам той далёкай пары.
Лёгка разбіць незвычайныя мары…
”Едзем на Локі, пабачыць пажары,” -
кажаш ты мне. “Сёння час для адлёту
будзе найлепшым”. Кідаю з ахвотай
свой надакучаўшы net.
Едзем на Локі ў спадзяванні,
восень падарыць на разьвітанне
шчодры букет цішыні, сплецены з птаства,
халоднай вады,
дрэваў распранутых,
ловячых вецер.
Так вось і нас паразносіць па свеце…
Дзе вы, сябры?
Leave a Comment » | Вершы | Permalink
Posted by shametka
Беларус 2009
2009/10/27Выйшаў літаратурны альманах Беларус 2009, дзе былі надрукаваны шэсць маіх вершаў.
У “Нашай Ніве” быў невялікі артыкуль пра гэты апошні рэліз:
http://www.nn.by/index.php?c=ar&i=30537
Leave a Comment » | навіны | Permalink
Posted by shametka
У дзедавай хаце
2009/10/26У дзедавай хаце вяртаецца мова,
тут час зноў знаходзіць таемныя словы
хоць карткі старыя ад часу жжаўцелі.
Сюды б я заўсёды вяртацца хацеў
і еду ў дзедаву хату – дадому, -
адкуль б не прыехаў, ці не прыляцеў.
Пытацца ня варта на мове якой
я вас зразумею на ростынях часу.
О продкі, мы разам адчуем спакой,
калі я бяздоннае неба убачу -
сустрэньце пяшчотай і мудрасьцю вашай -
вы бачылі болей за часам вякоў.
Падлога памыта і паліцца печ -
усё, як калісьці было ў дзяцінстве
на картках спакойныя твары глядзяць…
Гадзіннік стаіць, бо ніхто не заводзіць,
а час патаемна і цвёрда падводзіць
да думкі – тут нашыя продкі ня спяць.
Leave a Comment » | Надпіс на здымку | Permalink
Posted by shametka
Будзь са мной, калі скончыцца час
2009/10/20* * *
Будзь са мной, калі скончыцца час,
сёння горад зьбірае на джаз…
Гэтым вечарам усё напачатку -
круглы месяц
– нібы залатая пячатка,
патаемныя гукі жывога мастацтва,
нас наблізяць напеўна да Вялікага Княства.
Ты са мной. Ноч раскрые канверт
там білет на вячэрні канцэрт…
- Паглядзі, усё зьмяшалась адразу:
гул машын, святлафоры на Оттаwа road,
музыканты бяз фракаў,
атаўскага неба палёт,
пачуццё неабсяжнасьці часу.
Leave a Comment » | Цыкл ГОРАД | Tagged: Будзь са мной | Permalink
Posted by shametka
