цыкл Горад
Калі ўсьміхаюцца людзі,
Калі адчыняюцца вокны,
Нам бачыцца вельмі ўтульным
Наш горад, праслаўлены волат.
Тут паркі – зяленыя вочы,
А вуліцы – моцныя жылы,
Зьбіраюцца чорныя хмары,
Ад хмараў ужо не бяжым мы…
Ідзе навальніца… Чакаем…
Прагноз абяцаў нам ад раньня.
Мы разам, і побач чакаем залеву,
Залеву Каханьня.
Leave a Comment » | 
Цыкл ГОРАД | Tagged: Залева | 
Permalink
Posted by shametka
З успамінаў. Першае спатканьне.
(Плошча Я.Коласа ў Менску, 27 траўня 1990)
Ці памятаеш той незабыўны вечар?
Я лёгка яго знайду.
Калі ішла на плошчу Якуба Коласа,
Ведала я прыйду.
Ты казала, была ўпэўнена,
буду цябе чакаць,
Птушкі сьпявалі тое, што праз пару дзён
нам трэба будзе казаць.
Філярманісты ў філярмоніі працягвалі граць
няспынна, як у сьне.
Ў руках не было кветак . Васількоў,
менавіта гэтых, тады не хапала мне.
Дык што ж, давай будзем памятаць,
гэты боскі ўзнёс
І тую хвіліну, якая на ўсё жыццё
вырашыла наш лёс.
Leave a Comment » | Uncategorized | Tagged: Першае спатканьне | Permalink
Posted by shametka
Каб ведаць нам парадак слоў,
І да сябе нам павярнуцца,
Нам трэба ад няспынных сноў,
Агнём прароцтва абярнуцца.
Сьвятло не прагне абмінуць,
Па-свойму проста усьміхнецца,
Калі ты побач ля мне,
Агонь у сэрцы адгукнецца.
Яскравым позіркам вачэй,
Тут кожны раз цебе я бачу,
Напэўна ў харастве начэй
Знайду цябе, а можа страчу.
Таму трымаецца рука,
Тваей рукі не выпускае,
Агонь заводзіць нас бліжэй
Да цішыні, што моўчкі тае.
Ужо забыўшыся пра сон,
Ў чаканьні цішыні і сьвету,
Мы будзем на агонь глядзець
У першую гадзіну лета.
Leave a Comment » | Uncategorized | Tagged: Агонь | Permalink
Posted by shametka
* * *
Кожны раз, пачынаючы словам
Забываюся водарам неба.
Не заблытацца б у новых умовах
Каб адчуць усе колеры сьвету.
Кожны раз зачарованы духам,
Несапраўднасьцю і небясьпекай,
Пачынаю думаць, што будзе
Ад варожасьці нашага веку.
Акунуся ў чыстая мары
Неабсяжнасці бяз адзіноты,
Как застацца тваім знаёмым
Гукаў, позіркаў і пяшчоты.
Leave a Comment » | Uncategorized | Tagged: Кожны раз пачынаючы словам | Permalink
Posted by shametka
Ад’язджаю… Па волі лёсу
Аддаляюся ад цябе.
І ўзнёсласць прыцягне восень
Жаўтаватым сьвятлом к зіме.
Усё спакойна… Шукаем у небе
Адлятаючы доўгі вырай.
У чырванеючых клёнах мне трэба
Адчуваць цябе добрай і шчырай.
Словы сказаны… Вочы зблізку.
“Я вярнуся…” – здаецца мала.
Толькі колы пайшлі па-ціху.
Ад’язджаю… Восеньскі ранак…
1993
Leave a Comment » | Uncategorized | Tagged: Восеньскі ранак | Permalink
Posted by shametka
Пачну менавіта адсюль. Іна С. раньней падала прапанову, правесьці невялтчкі паэтычны вечар. Сабрацца, пачытаць вершы, хто якія пажадае. Гэта адбылося ў апошнюю суботу. Я чытаў свае вершы – старыя, напісаныя даўно, і якія ніколі ня бачыліся і не чуліся. Здаецца усім спадабалася, ці можа гэта было сваеасаблівай нечаканасьцю. Я адчуў, што б было ня блага , яшчэ нешта напісаць. Что адбылося, ты пабачыш далей, але давай пачнём менавіта адсюль.
Фатаздымак
Тут голас мне звыклы з табою знайду,
Складанасьць пачуццяў і роздум сумненьняў,
Цяпло і завеі, і плач, і нуду.
Цябе я знайшоў не на межах імгненняў.
Знайшоў твае вочы – сусьветны пакой,
Хвалебныя ночы, свабоду пачуццяў,
І сьветласьць мелодый, і стому завей,
Пяшчотнасьці мора, імклівасьці лучнасьць.
Тут скрыпка іграла, цяпер цішыня,
Спакойна, ўтульна сьпіць наша дзіця,
Сядзім мы жывыя на покаце дня,
Ты, я – маладыя, з жаданьнем жыцця.
Студзень 1993
Leave a Comment » | Uncategorized | Tagged: Фатаздымак | Permalink
Posted by shametka
You are currently browsing the Юрась Шамецька - ВЕРШЫ blog archives for August, 2008.
