Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

Я б хацеў да цябе даехаць,
Есьці дранікі з малаком,
Быць маленькім ў кватэры цеснай,
Шэрым, доўгім, халодным днём.

Ты б казала, што робяць суседзі,
Хто прыехаў, а хто памёр.
У каго нарадзіліся дзеці,
І як сумна зімовай парой.

Заставайся, вяртайся, паслухай,
Ты мяне чакаеш і сьніш.
Пазнаеш мае крокі заўсёды,
Праз вакно ў чаканьні глядзіш.

Я прыеду, і мы будзем разам
Есьці дранікі з малаком,
Размаўляць у кватэры нашай,
Больш пра тое, як мы жывём.

Дні складаю ў тузін старых газет
Некалі пажадаю вярнуцца, пагартаць падзеі.
Газэта – гэта вельмі стары інтэрнет,
Дзе можна знайсьці, па колькі мянялі леі.
Леі – гэта румынская валюта,
Да якой у мяне няма ніякіх спраў,
Хвалююся, што буду рабіць ў лютым,
Крызіс давіць, каб ні хто не спаў.
Дні пралятаюць.. Абама абяцае белае,
Чакаю, калі кончацца чорныя дні зімы,
Стараюся згуртаваць мэту жыцця ў цэлае,
Гэта – бязглуздна, як вядзенне вайны.
Дні – толькі падстава нешта рабіць,
Усё вырашана непрадказальным “рокам”
Ня хочацца быць філосафам, хочацца проста жыць,
Каб глядзець, як хвалююцца дрэвы навокал.

Мы любім застацца разам,
калі нікога няма.
Твой прыход стаў адказам,
нашыя словы – зіма.
Мы лічым хвіліны ў чаканьні,
каб запаліць святло.
Дзень напаўняецца вечарам,
спакоем цямнее шкло.
Ты любіш слухаць мову,
я люблю глядзець,
Ты носіш з сабою ноты,
мы маем жаданьне пець.
“Пра што?” – “Пра каханне.”
Замаўляеш ты.
“Добра. Гэта не важна.
Важна, тое што мы адны.”
Час спынены цемрай
губляцца ў спадзявані.
Каханне – гэта мова
нашага існаваньня,
Яно спрыяе вечнаму…
Доўга б не прайшло
Жаданьне знайсьці падставу,
каб запаліць сьвятло.