Мы – дзеці імперыі…
Калі пракуратар ехаў па горадзе,
Мы віталі яго з кветкамі ў руках,
Людзі з натоўпу падымалі рукі ў гору,
Крычалі “Баця, ты наш брат.”
У той час, дарогі рабілі вузкія
У спадзяванні, што пранясе…
У кастрычніку падмаражывала,
І было пустое шасе…
Калі пракуратара везлі на могілкі,
Мае бацькі не трамалі слёз.
Тады не існавала логікі
ужываць слова тэракт –
спісывалі на лёс.
У той год раней памёр Высоцкі,
Пачаўся Аўган.
Я быў тады больш сурезны,
Не жадаў заражаць-разражаць наган.
Мы не шукалі выйсьця,
Ратаваньне прыйдзе пазьней само.
Імперыя разаб’цца быццам кубак…
Заставіўшы смецце ды шкло…
І непераадоленнае адчуваньне, што нас не было…
Але ў той год мы былі…
Мы жылі, “ганарыліся”, верылі,
Слухалі ‘Голас Амэрыкі’
Бяз шкадаваньня што мы -
Дзеці імперыі.
ДЗЕЦІ ІМПЕРЫІ (1980)
2009/01/23
Leave a Comment » | 
Uncategorized | 
Permalink
Posted by shametka
