Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

Ты мяне супакай. Кожны дзень супакой разьвітаньнем
Шчырым сном цішыні, непадельнасьцю праўды,
І надзеяй, што кончыцца нашым вяртаньнем
І жыццём бяз праблемаў і думак пра “заўтра”.

Неба – даўні прытулак бясконцых малітваў,
Негартаная кніга падзеяў і думак сусьвет,
І шчаслівыя ноты натружаных, шчырых учынкаў
Птушак даўніх вандровак пакінуты след.

Ты мяне не заві – я з табою ніколі ня буду,
Даспадобы зямля ў жаданьні знайсьці
Патаемнасьць душы, што ікнецца паўсюды
Да вышыняў жыцця, па якому так доўга ісьці.

Пайшоў у поле – стаць халодным ветрам,
Каб паляцець над вечнасьцю зямлі,
І аб’яднацца з цішынёй сусьвету,
Не шкадаваць дні тыя, што прайшлі.

Пайшоў у лес – каб стаць высокім дрэвам,
Каб моўчкі разумець куды лятуць,
У восень лісьце, водгук патаемны
Жыцця і смерці ў яснасьці адчуць.

Пайшоў да рэчкі – стаць павольнай лодкай
Каб плыць і бачыць хараство вакол,
І адчуваць чароўную лагоднасьць
Сваёй душы, надзею і спакой.

І не вярнуць той час, які мінуў
Нам не вярнуцца, а ісьці наперад
Каб стаць сабой, а час не абмінуў
Жаданьня жыць, з упэўненасьцю верыць.