* * *
Я ўбачыў цябе намалёванай крэдам на шкле,
І быў рады дажджу, што сбіваў час спякотны ў лета.
Твой партрэт не застаўся на голым вакне
А вялікія кроплі дажджу, зноў разгонены ветрам.
Не шкадуй, я ўжо не забуду цябе,
Буду зноў маляваць твой партрэт – ён не згіне.
Дождж – магчымасьць яскравей, паўней даказаць,
Час цябе для мяне назаўсёды пакіне.
