Надвор’е суму. Сяджу у хаце,
вяду размову з сябрамі ў чаце,
чакаю каву, званю да мамы,
і набліжаюсь бліжэй да Храму.
Прасцей прадбачыць, што будзе далей
калі ты маеш, хто падтрамае
прарваць сумненьні тваіх блуканьняў,
хто на турботы не наракае.
І барабаніць анёл па даху
дажджом учынкаў… Заўсёды рады
адчуць каштоўнасьць яго парадаў
як быць свабодным на скрыжаваньнях.
Ён не мабільны, не віртуальны
ён эфектыўны і прадказальны,
не інфармуе, на што гатуе,
ён ад самоты мяне ратуе.
