Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

Пазваню…
Ты адчыніш мне дзверы.
Увайду…
– “Я чакала цябе.”
Мы так доўга шукалі даверу,
мы так лёгка прайшлі па мяжэ.

Падуласная волі жаданьня
ты ня будзеш ўжо замінаць
цалаваць тваё гнуткае цела,
асалоду каханьня шукаць.

Няхай будзе свабодным і сьветлым
гэты час, аж да самага золку,
і ня зробяць пяшчотныя зоркі
край нябёсаў шурпатым і ломкім.

Мы адны… Я, надхнёны сусьветам
не стамлюся цябе маляваць,
хай нас сёньня пачуюць суседзі,
я прыйшоў да цябе не маўчаць.

Джаз, джаз, джаз…
Я адчуваю сьвятло
– яно даходзіць да нас.
Музыка – эмацыянальная глеба,
Адчуваю подых месяца,
але ня бачу неба.

Тут ня трэба рэклямы,
не патрэбен хор,
Заля спявае за Даяну Крол.
Дамінантны голас,
час спатканьня
сьвет ствараецца толькі нашым жаданнем.

Джаз, джаз, джаз…
Праблемы адыходзяць,
прыпыняецца час.
Пануючая муза заводзіць далёка
няма часу высьвятляць,
бо мы высока.

Напруджанае жаданьне – не турбавацца,
на сякунду хочацца засьмяяцца
мільёнам вачэй неба, гэтым зоркам,
я датыкаюсь да іх
і смак іх ня горкі.

Джаз, джаз, джаз…
Ствараецца поўны экстаз,
Час не разьбіваецца на хвіліны,
немагчыма знайсьці ў цэлага дзьве палавіны.

Музыка не спыняецца – яна ў жаданьні
закаханасьці, ці закаханасьці прадчуваньня,
запраграміраванная на узроўні ген,
пачынаецца новая песьня Do it again.

Цішыня супакоіць туманам -
пачакаю, калі загудуць
cосны сталыя -
мне без падману
сваю мудрасьць жыцця аддадуць…
Буду слухаць іх песьню лясную
і магчыма змагу адшукаць
свой працяг. -
На хвіліну адчую
што дакладна магу разгадаць.
Зачыню свае вочы, -
спытаю ня раз -
што ёсць праўда?
Пакіне мне час
На душы – боль жывую
зарубкі,
па якой я вярнуся сюды,
і пачую малітву пра вечнасьць,
тую, што мне напішуць гады.