Джаз, джаз, джаз…
Я адчуваю сьвятло
– яно даходзіць да нас.
Музыка – эмацыянальная глеба,
Адчуваю подых месяца,
але ня бачу неба.
Тут ня трэба рэклямы,
не патрэбен хор,
Заля спявае за Даяну Крол.
Дамінантны голас,
час спатканьня
сьвет ствараецца толькі нашым жаданнем.
Джаз, джаз, джаз…
Праблемы адыходзяць,
прыпыняецца час.
Пануючая муза заводзіць далёка
няма часу высьвятляць,
бо мы высока.
Напруджанае жаданьне – не турбавацца,
на сякунду хочацца засьмяяцца
мільёнам вачэй неба, гэтым зоркам,
я датыкаюсь да іх
і смак іх ня горкі.
Джаз, джаз, джаз…
Ствараецца поўны экстаз,
Час не разьбіваецца на хвіліны,
немагчыма знайсьці ў цэлага дзьве палавіны.
Музыка не спыняецца – яна ў жаданьні
закаханасьці, ці закаханасьці прадчуваньня,
запраграміраванная на узроўні ген,
пачынаецца новая песьня Do it again.
