Пазваню…
Ты адчыніш мне дзверы.
Увайду…
– “Я чакала цябе.”
Мы так доўга шукалі даверу,
мы так лёгка прайшлі па мяжэ.
Падуласная волі жаданьня
ты ня будзеш ўжо замінаць
цалаваць тваё гнуткае цела,
асалоду каханьня шукаць.
Няхай будзе свабодным і сьветлым
гэты час, аж да самага золку,
і ня зробяць пяшчотныя зоркі
край нябёсаў шурпатым і ломкім.
Мы адны… Я, надхнёны сусьветам
не стамлюся цябе маляваць,
хай нас сёньня пачуюць суседзі,
я прыйшоў да цябе не маўчаць.
Прикольно