Пад канец спякотнага дня на Сярэбраным возеры

2009/08/04

Дзіўныя песьні пяю я табе ў чаканьні каханьня…
Срэбныя рэкі цякуць – не зважаюць увагі на межы.
У сонцы пяшчоты шукаем цяпло ратаваньня
не адчуваем свабоды ў разбураных вежаў.
Мы успрымаем жыццё па напісаных кнігах.
Новыя думкі прыходзяць, хоць неба высока.
Нашыя справы працяг – ненапісаных мітаў,
Не адчуваюць, ня бачаць празрыстасьць аблокаў.
Сонца спякотнае моўчкі садзіцца пад вечар.
Мы застаёмся пабачыць заход праз гадзіну.
Крэмам ад сонца ратую твае падгарэлыя плечы.
Дзень у чаканні працягу пакою пакорліва стыне.

Leave a Comment » | Uncategorized | Permalink
Posted by shametka