Ну вось і усё – мой скончыўся палёт,
мой час прайшоў, Атава пахне домам.
На гэтым не сканчаецца жыццё,
а я ўжо ляцець назад гатовы.
Дом – гэта тое, дзе цябе чакаюць,
лёс раскідаў па вуліцах жыцця.
І часта мы, як жыць не выбіраем
не адчуваем радасьць хараства.
Ляцім туды, дзе цёпла і утульна,
дзе сэрца марыць быць заўжды ў спакое
і адчуваць, што сёння зноў ратуе
цяпло чаканьня прыляцець дадому.
Калі іх два – за гэта дзякуй богу,
Вяртаюся з далекае дарогі…
Leave a Comment » | 
Uncategorized | Tagged: Ну вось і усё - мой скончыўся палёт | 
Permalink
Posted by shametka
Фізічны сьвет такі малы -
не зразумелы,
душа жадае аднаго –
пакінуць цела.
Яна схіліла нас
да падарожжаў,
каб не чапаць, не жаць
чужыя пожні.
Даўно ня лічым мы -
высот бясконцасьць,
на дахах нам лягчэй –
бліжэй да сонца.
А словы, што кажу-
пішу на памяць,
каб нешта расказаць -
яны ня маняць.
І разумеем мы,
даўно належым -
Мы не сабе,
хоць ад часоў стварэньня Белай Вежы
Мы тут жывем…
Leave a Comment » | Uncategorized | Tagged: Фізічны сьвет такі малы... | Permalink
Posted by shametka
You are currently browsing the Юрась Шамецька - ВЕРШЫ blog archives for the day Saturday, Верасень 26th, 2009.
