Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

У дзедавай хаце вяртаецца мова,
тут час зноў знаходзіць таемныя словы
хоць карткі старыя ад часу жжаўцелі.

Сюды б я заўсёды вяртацца хацеў
і еду ў дзедаву хату – дадому, -
адкуль б не прыехаў, ці не прыляцеў.

Пытацца ня варта на мове якой
я вас зразумею на ростынях часу.
О продкі, мы разам адчуем спакой,
калі я бяздоннае неба убачу -
сустрэньце пяшчотай і мудрасьцю вашай -
вы бачылі болей за часам вякоў.

Падлога памыта і паліцца печ -
усё, як калісьці было ў дзяцінстве
на картках спакойныя твары глядзяць…

Гадзіннік стаіць, бо ніхто не заводзіць,
а час патаемна і цвёрда падводзіць
да думкі – тут нашыя продкі ня спяць.

У 2007 годзе мы былі у Парыжу. Каб падыйсьці па карціны Да Вінчы, спатрэбілася каля паўгадзіны – чаргу ніхто не вытрвымліваў, дабраўшыся да карціны людзі стаялі столькі, колькі жадалі. Я зрабіў гэты здымак сціснуты натоўпам людзей. Цяпер да здымка далучыўся ніжэй надрукаваны вершык. Калі прачытаеш верш, можа зробіцца больш зразумелым тое, да чаго гэты верш напісаны. Таму гэта ёсць першы верш з цыклу ‘Надпіс на здымку’.

Шукаючы квадрат

Была пара… Я адбіраў па слову
каб запісаць у свой пацёрты сшытак…
Мне лініі рукі здавалісь безумоўнай
магчымасьцю шмат не рабіць памылак.

Я чуў адно : каб быць суцэльным,
мне трэба вывучыць, як напісаць квадрат
і круг упісаць у яго прамыя сцены,
бо так рабіў мой брат.

Пайшоў у Лувр – адвечнасьці парад,
каб паглядзець Малевіча квадрат.

Хадзіў і бачыў фаравонаў твары,
Хрыстос расьпяты, грэчыскія дамы
былі са мной. Я бачых іх бліжэй.
Танчоны торс даўнішнягя мастацтва
быў не па мне у гэты доўгі дзень…

На радасьць усё зьмянілася раптоўна -
я узбагацеў, больш чым сівы магнат -
у вялікай залі, я знайшоў Джаконду,
шукаючы квадрат.