Дадаў да старога паста пару здымкаў, якія рабіў апошні раз у Менску. Гэта ёсць маё вакно дома дзе, я калісьці нарадзіўся.
Мой горад – горад Менск,
дзе мы палілі лісьце. Жжалцелая трава…
Усё часцей мне сніцца
стары мой дом – мой дом 13А.
Тут я малы, ня памятаю кроў
у шпіталі пятым, мама нараджала.
Я распачаў жыццё, а потым плакаў,
што я не стану белым журавом.
Чарнеючыя дахі не заняты…
Нас так цягнула, тут ніхто зверне,
да краю падыйсьці, уніз глядзець,
там на людзей – рассыпанае зерне.
Я бачу цішыню халоднага пад’езду,
калі было шаснаццаць – я адзін
зайзросьціў Каплуну, ён бяз “наезду”,
мог Ірку Драк к сабе дамоў вадзіць.
Нам не хапала замкаў і палацаў,
Тут мы жылі бяз зброі і вайны,
Жадалі асалоды вышыні
Каб быць сабой і сьмерці не баяцца.
Ня буду час за хуткасьць наракаць,
Зноў стане цудам кожная вясна,
Гатовы я з дзіўленьнем адшукаць,
Дзе я жыву – мой дом 13А.
Вуліца мастака Васняцова. Хацелася б нарадзіцца на беларускай вуліцы, але не заўсёды атрымліваецца, як жадаецца. Я нарадзіўся менавіта тут. Пра гэта і верш.
Posted by shametka 
