Я буду памятаць пра тое, што пытаеш,
ад адзіноты я тябе вяртаю
к сабе. Прыду такі, як ёсць -
у вечары, калі ўсе паснулі -,
апошнія надзеі абмінулі -
прыду, к табе, як нечаканы госьць.
Я прынясу табе жаданьне,
Ня будзем задаваць пытаньняў
Пра выпадковасць слоў.
У чаканьні нараджыння ночы,
мы комнату свабодай абясточым
і разам будзем зноў.
Хвіліны моўчкі будуць растварацца,
анёлы, што вакол старацца
даць зразумець, што час належыць нам,
а нашы душы толькі частка неба,
іх таямніцу разгадаць патрэбна,
каб не дзяліць свабоду папалам.
