У дзедавай хаце вяртаецца мова,
тут час зноў знаходзіць таемныя словы
хоць карткі старыя ад часу жжаўцелі.
Сюды б я заўсёды вяртацца хацеў
і еду ў дзедаву хату – дадому, -
адкуль б не прыехаў, ці не прыляцеў.
Пытацца ня варта на мове якой
я вас зразумею на ростынях часу.
О продкі, мы разам адчуем спакой,
калі я бяздоннае неба убачу -
сустрэньце пяшчотай і мудрасьцю вашай -
вы бачылі болей за часам вякоў.
Падлога памыта і паліцца печ -
усё, як калісьці было ў дзяцінстве
на картках спакойныя твары глядзяць…
Гадзіннік стаіць, бо ніхто не заводзіць,
а час патаемна і цвёрда падводзіць
да думкі – тут нашыя продкі ня спяць.
