Калі прыду, к табе адной
пад ценьню вечара прысядзем -
ты – намалёванная мной,
якой я першы раз убачыў.
Мы будзем доўга размаўляць,
пра дзіўны дзень, а ноч настане
дзе будзем зноўку ратаваць
свой лёс, які не вызначаем.
Не патрывожаць госьці нас,
не стане позьнім развітаньне -
удзячны, незалежны час
запомніць першае прызнаньне.
- Чакай, пара ісьці далей,
пра сон сапраўдны нагадаю,
адчуваць, як у халодны дзень
агонь упартасьці спадае.
Хай кожны з нас пакіне след,
калі абодвум нам прысніцца
чароўны непаўторны сьвет:
спакой, свабода, навальніца.
[PDF] Шлях да вяртання
-
