Зайшлі ў цёплую кавярню,
каб выпіць кавы ля вакна.
Здаецца час праходзіць марна
ад недаступнасці цяпла.
Сядзелі, ў вакно глядзелі.
Зноў гаварылі ні пра што:
пра учарашнюю завею,
і пра апошняе кіно.
Паклалі дробязь і пайшлі…
А дні ішлі, а дні ляцелі -
сугучнасць з вечнасцю знайсці
ў час неабсяжнасці завеі.
