У пятніцу раніцай праехаць канадыйска-амерыканскую мяжу заняло хвілін дваццаць.
”Where you are going?” – трымаючы нашыя пашпарты, запытаўся памежнік, калі мы пад’ехалі да яго кабінкі. Памежнік, на выгляд гадоў трыццаці, невялікага росту, руды, трымаўся упэўнена і спакойна.
”To New York.”
“Where?”
“To New York” – думаючы, што ён не пачуў, паўтарыў я.
”Where in New York? Where you are going stay?”
Тут я зразумеў, што існуе штат Нью Ёрк, у якім мы павінны апынуцца, пераехаўшы мяжу, і існуе Нью Ёрк Сіті – горад Нью Ёрк, куды мы, менавіта, і накіроўваемся.
“In New York City.” – канчаткова удакладніў я.
“Where you are going stay in New York City?”
“We made a hotel reservation in New Jersey.”
“You are going to stay in New Jersey.” – гэта было ўжо не пытанне – памежнік канчаткова зразумеў куды ж мы накіроўваемся і больш пытанняў не задаваў. Прасканіраваў нашы пашпарты і толькі дадаў: “You are all set”.
Я націснуў на газ і мы апынулася ў Злучаных Штатах Амерыкі. Не магу казаць пра адчуванні Алісы з вядомай кніжкі, але ў гэты момант падумаў менавіта пра яе. Нават не пра Алісу, а пра Джоні Дэпа, які сыграў у апошнім кіно “Аліса ў краіне цудаў” (Alice in Wonderland) – такі ў капялюшыку, вельмі нагадвае чымсці дзядзку Сэма – дурненькі амерыквнскі стэрятыпны сымбаль – толькі колеры іншыя.
“Welcome To New York” (Запрашаем у Нью Ёрк ) – сустрэў нас дарожны знак, маючы на ўвазе менавіта штат, а не горад. Мы паехалі па дарозе з лічбай – 65. Гэта хуткасць у мілях, якая дазваляецца на гэтым участку дарогі. Мілі, а не кіламетпы; галоны, а не літры; фарэнгейты, а не градусы – ўсё іншаму. Іншае вымірэнне, іншая цывілізацыя. Амерыканцы ня лепшыя і ня горшыя – яны іншыя. Іншыя ад захаплення да ненавісці. З імі трэба весці па іншаму, па іншаму размаўляць, думаць.
Амерыка. Тут не вельмі лічыцца з тваім меркаваннем ( а дзе лічацца?). Галоўнае ты таксама можаш не лічыцца з іншымі. У гэтым свабода – маеш права сам выбіраць, як табе жыць. А узровень жыцця па выгляду дарог, якасці сэрвіса выглядае больш якасным, нават у параўненні з Канадай. Але усё адносна ў жыцці – якім ты бачыш яго, такім яно і выглядае. Апошні сказ банальны, але на сто адсодкаў падыходзіць, да месца ў якое мы цяпер накіроўваемся.
