Вярнуліся за Тайм Скваре стамлёныя на прыканцы дня – так хацелася зноў прайсці праз яе энергетыку і падзякаваць гэтаму гораду за прыемны час. Плядзеў, як юнакі і дзяўчаты давалі хагс (hugs). Хагс – гэта, калі ты падыходзіш да дзяўчыны, ці хлопца і абдымаеш, як моцна, як жадаеш, тым самым абменіваешся пазытыўнай энергіяй, а можа і не пазітыўнай, я не паспрабаваў.
Конныя паліцэйскія – нармалёвая справа ў Нюю Ёрку. Машына не заўсёды пройдзе праз чалавечы натоўп, а вершнік праскоча – трансфармацыя беларускай пагоні, якой “не спыніць, не стымаць.”
Гэта – апошні здымак, які я зрабіў у Нью Ёрку. Злавіў сабе на думке, што за гэтыя два поўных дні, зусім забыўся пра людзей: просых, розных, якія тут жывуць, якія пабудавалі гэты горад, які нікога не пакіне абыякавым. Кажуць, што Нью Ёрк ня можа пакінуць цябе абыякавым: у яго можна ці закахацца, ці ня зносіць, увогуле. Сябе б я прылічыў да першых. А людзі, людзі – заўсёды галоўнае. Дзякуй ім за тое, што яны стварылі і ствараюць горад у якім можна падняцца на соты паверху Эмпайр-Стэйт-Білдынг, ці моўчкі спаць на вуліцы, не зважаючы увагі, што абдываецца вакол.Гэта Нью Ёрк.
