Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

Быў на сустрэчы беларусаў з паэтам Уладзімерам Някляевым, які быў у Атаве некалькі дзён. Ён словы, быццам, цвікі ўганяе ў прастору сваім дасканалым паэтычным напорам, – вобразы імгненна малюцца і адчуваюцца.

Бывай, Яблонская, бывай!
Прабегла восень па фальварку -
І графіка такая ў парку,
Хоць парк у раму забірай…

Заўсёды, калі выпадае паехаць у Монтрэаль – адчуванне, што еду ў Вільню. Можа таму, што Мантрэаль ад Атавы, як Вільня ад Менску, прыкладна на адной адлегласці: 180 кіламетраў;можа таму, што трэба пераяджаць мяжу паміж Антарыё і Квэбэкам. Мяжа, пакуль, што умоўная, але ў будычыні, хто ведае – цяжка загадываць наперад. А адрозненні відавочныя: французкая мова, іншыя людзі, іншае культурнае асяродзе. І гэта – самае галоўнае, бо сапраўды Монтрэаль з’яўляецца канадыйскай культурнай сталіцай. Тут больш адбываецца культурных падзеяў, тут адчуваецца подых старой Еўропы, якая прыплыла сюды некалькі стагодзяў таму назад. Тут добра адпачываецца. Калі засумуеш, трэба паехаць у Монтрэаль – смак французкага віна, палепшыць настрой. Нажаль, ніколі ня ездіў цягніком, як гэта заўсёды рабіў, калі ехаў у Вільню. Наступны раз абавязкова – на цягніку.

* * *

Не ходзяць цягнікі – хайвэі,
тут Манрэаль, амаль што Вільня.
Каб зноў адчуць, як вецер вее,
я выключаю свой мабільны.

Гатэлі, паркі, гандляры,
забыты порт на тым жа месцы,
французы… Неба ад зямлі
вышэй ў Мак-Гілаўскім прадмесці.

Хаджу не так, як па сцяжы,
і брук на слых кладзецца лёгка.
Касцёлы, шопы, калажы,
і цені хуткія аблокаў…

Пабудзіць раніцай анёл:
“Вярнуцца ты яшчэ павінен…”
І еду, еду цягніком,
бо Манрэаль – другая Вільня.