Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

Бярозавай кары я пакладу кавалак
і падпалю ўжо сухія шчэпкі,
каб музыка спакою нагадала
агнём рухавым пра жывыя кветкі.
Час чысціні не абміне падманам
і праспявае нейдзе птушкай дальняй,
накрые возера, растворыцца туманам
вакольнага святла недатыкальнасць.
Цёмнее лес, становіцца умоўным…
Знайсці мяне ніхто не намагае,
злятае з ёлак цішыня скупая,
і позірк мой з паветрам супадае…
І хтосьці шэпча мне : ”Павер…”
Цячэ ручэй з вадой выратавальнай…
Я слухаю, каб заслужыць давер
у возера душы непрадказальнай.

* * *
Усё часцей хачу пабыць адзін,
паліць агонь на апусцелым полі,
дзе вецер лёгкі мае думкі гоніць,
ня лічыць лёс бязлітасных гадзін.

Усё часьцей мне хочацца спазнаць
сэнс існаваньня ў бясконцым свеце,
закон сакральны нам не разгадаць
не зразумець каму мы усе належым.

Усё часьцей хачу я аднаўленьня -
больш у сабе, хай будучыня скажа, -
ня будзе нас, а вынікі стварэньня
лёс сам пакіне для нашчадкаў нашых.

Палю агонь на апусцелым полі,
ламаю сучча, і ў агонь кідаю,
а цеплыня ахвярна нагадае,
што час ідзе…

Ня змог утрымацца, каб запосьціць некалькі фотаў, якія былі зроблены на апошнім тыдні ў прадмесьці Атавы, якое тутэйшыя жыхары завуць Локі. Локі (ан. locks – шлюз) – прыемнае, прыгожае і амаль бязлюднае месца адпачынку. Локі – сыстэма шлюзаў пабудаваная на-пачатку 20-га стагодзя, каб злучыць рэкі Атаву і Святога Лаўрэнція. На локах прыемна адчуць спакой восені, – настроіцца на доўгае чаканьне зімы, бачыць, як, з зразумелай мне неахвотай, збіраюцца птушкі, – рыхтуюцца да доўгага пералёту.

У чаканьні зімы і першага снегу
чытаю гісторыю роду Сапегаў.
Непужаныя марцірамі тутэйшыя жыхары
не цікавяцца часам той далёкай пары.
Лёгка разбіць незвычайныя мары…
”Едзем на Локі, пабачыць пажары,” -
кажаш ты мне. “Сёння час для адлёту
будзе найлепшым”. Кідаю з ахвотай
свой надакучаўшы net.
Едзем на Локі ў спадзяванні,
восень падарыць на разьвітанне
шчодры букет цішыні, сплецены з птаства,
халоднай вады,
дрэваў распранутых,
ловячых вецер.
Так вось і нас паразносіць па свеце…
Дзе вы, сябры?

Я буду памятаць пра тое, што пытаеш,
ад адзіноты я тябе вяртаю
к сабе. Прыду такі, як ёсць -
у вечары, калі ўсе паснулі -,
апошнія надзеі абмінулі -
прыду, к табе, як нечаканы госьць.

Час вяртаньня яшчэ не прыйшоў,
я шукаю ад дня нараджэньня,
сэнс свайго на зямлі прызначэння,
хоць яго яшчэ я не знайшоў.
Ці знайду вельмі цяжка прадбачыць,
замірае на сэрцы спакоем
адчуваньне – ня стаў я героем
і свабоды прысутнасьць ня ўбачыў.
Горад мой, я прыехаў назад,
зноў тваёй цішынёй надышацца,
каб удзячнасьці словы казаць
дрэвам даўнім, што просяць застацца.