Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

На плошчы Марка не чуваць вады…
Аркестр грае вальсы і мазуркі…
Пад музыку мы моўчкі паплылі
гандоламі, каб не шукаць падмуркі
вады халоднай …
Сёння вечны горад.
акардыёнам расцягнуў прастор,
вось толькі гоніць вечаровы холад
няскладны гук,
нібы не спеўся хор…

Венецыі былую прыгажосць
я зразумеў пачуўшы гук вясла…
Не адчуваў сябе, што я тут госць,
здзіўлёны выпадковасцю святла.
Вось на зямлі крылаты леў сядзіць,
а ў вышыні разгублена і шпарка
мая душа святочная ляціць
над плошчай несумуючага Марка.

 

* * *
Купіць білет і ехаць у Еўропу,
ў сабе разбіць пануючы настрой,
каб адысці ад дзікіх паваротаў,
суцешыцца і быць самім сабой.

Застацца незаўважаным, спакойным,
забыць дарогу суму і журбы,
пабыць самотным, чыстым, вольным,
каб дужым стаць і не лічыць гады.

Купіць білет і ехаць у Еўропу,
убачыць свет, спакой і цішыню,
не адчуваць умоўнасці пяшчоты,
каб ацалець ад пылу і агню.

Быць побач з тым, што болей не здзіўляе,
калі ты разумееш прыгажосць,
дзе гоман птушак цешыць і натхняе,
дзе ты заўсёды пажаданы госць.

Купіць білет і ехаць, можа, заўтра,
адчуць прастор ды святасць хараства,
дзе цішыню мне звязваць і не варта
з імклівасцю няпростага жыцця.

Пайсці далей без выбітных падзеяў,
дажджом памыты супакоіць брук
і крокаў надыходзячай надзеі
адчуць імклівы, непаўторны гук…

Цікава, што, нават сёння, не знойдзены рэцепт цэменту, які ужываўся рымлянамі пры будаўніцтве Калізея, ды іншых рымскіх будынкаў. Выглядае, што людзі, якія жылі да нас ведалі больш за нас. Цікава, ці б зразумеілі мы адзін аднаго, нават з перакладчыкам, калі б сустрэліся. Магчыма не, бо мы ведаем шмат пра іх, ці думаем, што ведаем – яны ж нічога не ведаюць пра нас.