Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

Сёння хадзіў па восеньскім лесе. Недалёка ад месца, дзе мы жывём, ўбачыў лес, вельмі падобны на лес з карціны беларускага мастака Валерыя Шкарубы. Здзівіўся – зрабіў здымак. Ня ведаю, ці быў Валеры з Канадзе? Выглядае, што быў. Па-сапраўднаму, наш сьвет адзіны ў сваёй прыгажосьці.

Арыгінал для параўнаньня:

Халодны дзень мяне ня цешыць,
не прагне скорага вяртаньня,
я раскажу табе пра вечнасьць,
пра шчырасьць нашага каханьня.
Ты скажаш – гэта не магчыма
сказаць пра тое, што натхняе,
наш лёс – імгненене да спачыну,
якога лёгка нас пазбавіць.
А неба часу паспрыяе,
што прадказаць, а што прадбачыць…
а мне ніхто не замінае
казываць яму адно -
удзячнасьць.

Вярнуўся з Менску. Углядываюся ў фота, с цяжкасьцю разумеючы, што я тут быў. Калі ніхто не пераскаджае – жыць тут магчыма, нейкі й пэўны час. Колькі? Памераць не давялося, бо вяртаньне назад патрабавала неадкладнасьцю. Было спакойна й цікава, як ніколі. Было поўнае адчуваньня, што ты пераключыўся ў іншую, непараўнальную з папярэднімі захапленьнямі, рэрльнасьць : ня думалася, як жыць, што будзе далей – хадзіў па горадзе, жывучы ягоным жыццём, дыхаючы, ягонымі адчуваньнямі і пачуццямі. Ад гэтага рабілася добра – перашкоды адчуваньня часу, раствараліся жаданьнем не перашкаджаць іншым.

* * *
Пасталелі дахі вышыні,
я вярнуўся, каб тябе убачыць,
горад мой, які нажаль я стаціў
у пошуках праўдзівай цішыні.
Зноў душа бяз права на змаганьне
мітусіцца, моўчкі спадзяецца,
адчувае новае вяртаньне
і шчасьлівай нават падаецца.
Я стаю, ня ведаю што далей,
на праспекце ў пачатку лета,
трэба перайсьці на іншы бок,
каб купіць апошнюю газету.
“Нашу Ніву” зноў друкуюць тут
няудзячны лёс ідзе павольна…
Каб адчуць насычанасьць мінут.
проста так стаю, стаю спакойна.
Дзе я буду ? Паглядім пазьней,
Не жадаю верыць у спадзяваньні…
Час ідзе – мне робіцца прасьцей
вокнаў сталых адчуваць дыханьне.

Дзіўныя песьні пяю я табе ў чаканьні каханьня…
Срэбныя рэкі цякуць – не зважаюць увагі на межы.
У сонцы пяшчоты шукаем цяпло ратаваньня
не адчуваем свабоды ў разбураных вежаў.
Мы успрымаем жыццё па напісаных кнігах.
Новыя думкі прыходзяць, хоць неба высока.
Нашыя справы працяг – ненапісаных мітаў,
Не адчуваюць, ня бачаць празрыстасьць аблокаў.
Сонца спякотнае моўчкі садзіцца пад вечар.
Мы застаёмся пабачыць заход праз гадзіну.
Крэмам ад сонца ратую твае падгарэлыя плечы.
Дзень у чаканні працягу пакою пакорліва стыне.

Пазваню…
Ты адчыніш мне дзверы.
Увайду…
– “Я чакала цябе.”
Мы так доўга шукалі даверу,
мы так лёгка прайшлі па мяжэ.

Падуласная волі жаданьня
ты ня будзеш ўжо замінаць
цалаваць тваё гнуткае цела,
асалоду каханьня шукаць.

Няхай будзе свабодным і сьветлым
гэты час, аж да самага золку,
і ня зробяць пяшчотныя зоркі
край нябёсаў шурпатым і ломкім.

Мы адны… Я, надхнёны сусьветам
не стамлюся цябе маляваць,
хай нас сёньня пачуюць суседзі,
я прыйшоў да цябе не маўчаць.