Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

У жаданьні знайсьці палатнянае неба,
тонкі пах твайго чорнага цеплага хлеба,
я прыеду дамоў у квітнеючы горад,
каб пачуць тваю старую даўнюю споведзь .
Сяду зноў на трамвай, нумар шэсьць,
зьмены вуліц забытых паеду глядзець,
зноў адчуць і праслухаць, як гонар
адлятаючых птушак пакутлівы гоман.
Параўнаю людзей, што зьмянілі гады,
Колер сценаў, маё пачуццё захаплення
і умоўнасьці старыя дні
разьмяняю на радасьць здзіўленьня.
Даўгабродская. Тут я сыйду
і з дзяцінства знаёмую краму знайду.
Тая крама “Наглядных Пособий” – мой космас
і куплю сабе просценькі компас.
Выйду… Буду доўга стаяць на двары,
прымяраючы словы і думкі свае,
і пайду зноў шукаць свой працяг,
куды стрэлка пакажа мне шлях.

Дзень мінуў… Я ведаю адно
Не магчыма распачаць з пачатку
У жыцці растаўлена даўно
Прадказальнасьць цвёрдага парадку.

Усё адзіны – дрэвы і трава,
Цішыня і будучая песьня,
Вецер, праўда, цеплыня ралля
Мяккае і гордае паветра.

Як знасьці адказ, што ёсьць жыццё,
Хто чакае нашага вяртання,
Вельмі лёгка, калі гэта Бог,
Усё складаней і у гэтым тайна.

Мы адзіны, цела і душа,
Пустата і глыбіня імгненьняў
Вочы, словы, посная куцця,
Пагудасты лес неразуменьня.

Што зрабіў – зрабіў зусім ня так,
Як хацеу, а можа я ня ведаў,
Што прайсьці наканаваны шлях
Наша вызначальная патрэба.

Вечарэе… Адыходзіць дзень,
Не знайшоў, як разгадацць загадку,
І няспынна думаецца мне,
Быў бы шанц,
я б усё пачаў з пачатку.

Дарога, восень, а чацьвёртай раніцы,
Заплюшчаныя вочы будынкаў…
Хуткасьць не збаўляецца.

Шпіталь.. Палата…
Рыжы доктар – хлапец,
не знаходзіць свайго халата.

Усё марудна маецца,
Анёлы лётаюць, як ракеты.
Твой час набліжаецца.

Боль Улады зліваецца з маім зьдзіўленьнем
ты чырвонае, цеплае, жывое
Выклікаеш надхненьне.

Доктар дае нажніцы, кажа :”Рэж”
Пупавіна цвёрдая, быццам сьвінец
Няма алоўка, каб пачаць верш…

Раблю гэта пазьней.
Новай галікай,
Адчыняюцца дзьверы жыцця,
Для дзяўчынкі нашае – Паўлінкі.

Стамілася зіма – маёй душы ня цешыць.
Не разумею, хто каму належыць
Душа да неба, ці жыцце да сну
Іду на вуліцу, каб прывітаць вясну.

Цяпла патрэбна вельмі мала,
Малым, каб адарвацца ад экранаў
Кампутараў, і шыю не зламаць
Ляцець на вуліцу – вясну вітаць.

Ад сонца, людзі ў чорных акулярах
Ня бачу іх вачэй, тым больш іх мараў.
Вітаюцца… У адказ я ім кажу,
- Вітайце не мяне – вясну.

Цыкл Горад

Сталінскі прашпект,
Ленінскі, ён жа Скарыны…
На той бок цяжка перайсьці,
Бясконца ідуць машыны.

Рэвалюцыйная, Камуністычная
Жорстка – Сацыялістычная…
Пужаюць вар’яцтвам мінулага
Назвы не сімпатычныя.

Мне даспадобы Радасная,
Шчырая, ці нават Імклівая …
Заўсёды марыў у Менску жыць
На вуліцы Шчаслівая.

Першы ўрад БНР – Народны Сакратарыят: (злева направа, сядзяць) Алесь Бурбіс, Іван Серада, Язэп Варонка (старшыня), Васіль Захарка; (стаяць) Аркадзь Смоліч, Пётра Крэчэчўскі, Кастусь Езавітаў, Антон Аўсянік, Лявон Заяц

Ты мяне не заві – я з табою ніколі ня буду,
Я ня стану надзейным, упэўненым, выратавальным
І знайду сваё шчасьце апошняй хвіліны
Буду добрым, імклівым і непрадказальным.

***

Можа мы сустрэнемся з табою,
Ноч Купалы. Вогнішчы кастроў…
Цеплая зямля пад зорным небам
Зацягнецца белым туманом.

Будзем мы кружыцца ў карагодзе,
І глядзець на промені агню,
І вяночак пушчаны ў згодзе
Будзе адплываць ў цішыню.

Пабяжым па казачным лясам мы,
І знайдзём там папараць траву.
Дасьць яна нам шанец на каханьне…
Я яго з табою раздзялю.

1994

Зіма… Шэраватыя дні,
Не падыйсьці, яны далёка
Неразлічоныя дрэвы-cны
Снег надаедлівы і глыбокі.

Мы – дзеці імперыі…
Калі пракуратар ехаў па горадзе,
Мы віталі яго з кветкамі ў руках,
Людзі з натоўпу падымалі рукі ў гору,
Крычалі “Баця, ты наш брат.”
У той час, дарогі рабілі вузкія
У спадзяванні, што пранясе…
У кастрычніку падмаражывала,
І было пустое шасе…
Калі пракуратара везлі на могілкі,
Мае бацькі не трамалі слёз.
Тады не існавала логікі
ужываць слова тэракт –
спісывалі на лёс.
У той год раней памёр Высоцкі,
Пачаўся Аўган.
Я быў тады больш сурезны,
Не жадаў заражаць-разражаць наган.
Мы не шукалі выйсьця,
Ратаваньне прыйдзе пазьней само.
Імперыя разаб’цца быццам кубак…
Заставіўшы смецце ды шкло…
І непераадоленнае адчуваньне, што нас не было…
Але ў той год мы былі…
Мы жылі, “ганарыліся”, верылі,
Слухалі ‘Голас Амэрыкі’
Бяз шкадаваньня што мы -
Дзеці імперыі.