Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

Цяжка ўявіць сабе Венецыю без гандолы. Гандола — сродак адчуць і зразумець тайну Венецыі, якая схавана ў небе двароў, у якія можна папасці толькі на гандоле. Толькі сідзячы ў гандоле, магчыма зразумець гэты горад. Гандола — гэта ключык, які дае магчымасць дакрануцца, да сэнсу гэтага чароўнага горада.

Фларэнцыя. Апошні здымак на развітанне.
 

Ў нядзелю раніцай спакойная і ціхая Фларэнцыя прачнунася званамі — Вялікдзень. Святочны настрой толькі падкрэсліваў веліч старога горад. Пасля двух апошніх даждлівых дзён чыстае і сонечнае надвор’е падалося добрым дапаўненнем.  Але я  павінен быў ад’язжаць гэтай раніцай. Вялікі натоўп людзей ішоў на плошчу, а я ішлі супраць натоўпу ў напрамку вакзала. Перад гэтым у апошні раз пайшоў  на другі бак ракі Арно. Калі выпадзе шчасце быць у Фларэнцыі яшчэ раз, абавязкова пасялюся на другім баку Арно — від на горад бачыце самі.

Дождж ішоў. Але не звяртаючы на яго ўвагі, я ішоў па ціхаму, спакойнаму гораду, якому ў адроўненне ад, напрыклад, Нью Йорку не патрэбныя людзі. Горад жывы і лагодны, паважаючы сябе і сваю гісторыю бачыўся мне. 

Фларэнцыя ўразіла разнастайнасцю старажытных помнікаў. Стамляешся прыпыняцца, каб прачытаць, што за помнік. Пра Давіда, якога прыбралі ў музей, я паведамляў у папярэднім пасце. Я гэта — дзве фоткі, як прыклад сапраўднага музею на вуліцах горада.

Мастацтва любіць копіі, рэпрадукцыі, і розныя альбомы з фотаздымкі. Пры гэтым вельмі важна бачыць арыгіналы мастацкай працы. Колькі не чытаў па веліч Мікеланжэла, усе аповеды успрымаў дастаткова прахладна, з нейкім недаверам, пакуль не ўбачыў сапраўднага "Давіда": пяці метровага, дасканала зробленага юнака, які перамог Галіяфа. У Фларэнцыі два "Давіды": адзін цяпер у музеі Акадэміі, другі (копія першага) стаіць на плошчы Cіньорыі. Той, што ў музеі ранней стаяў на плошчы, але быў перавезены ў музей, а на плошчы з’явілася яго копія. Спытаецеся які мне спадабаўся больш? Адказ просты: той, што стаіць у музеі.  

сузеі 

Царква Святога Крыжа (Санта-Кроче), дзе ў шэрагу Галілео Галілея, Ніколы Макіявелі пахаваны Міхаіл Ксеафант Агінскі — аўтар знакамітага паланеза. 
 

Раніцай, у нядзелю ішоў дождж. Вуліцы былі пустыя і чыстыя. Я ішоў па дарозе да храма і гэта натхняла на светлыя думкі.
Жыццё — ёсць прыгажосць. Калі гэтую прыгажосць бачыш — яна пачынае валодаць табой, а ты падпарадкоўваешся ёй ўжо без яніякага супраціву. За тыдзень, што жыў у Італіі, не прачытаў ні аднаго радка навінаў, не ўключаў тэлевізар і глядзеў Інтэрнет. Гэта было добрай знаходкай: жыць, слухаць толькі подых горада, лавіць яго жаданні і прыкметы.
  

Выйшлі на вакзале ў Фларэнцыі. Тут побач Царква Санта Марыя Навэлла. Прайшлі ад прывакзальнай плошчы, пару кварталаў праз плошчу Незалежнасці, да гатэля "Данатэлла", дзе мы павінны былі размясціцца. Асацыяцыя з Менскам узнікла маланкава: вакзал і Плошча Незалежнасці амаль, што побач. Цікава, як бы называўся гатэль "Мінск", што на плошчы Незалежнасці ў Менску, калі б быў пабудаваны ў Італіі? Можа гатэль "Скарына"?

Нарэшце, атрымаў апошні нумар часопіса “Дзеяслоў”, у якім надрукавана падборка маіх вершаў. Асабісты дзякуй В.Т. за падтрымку, без якой гэтая публікацыі не адбылася б.