Юрась Шамецька – ВЕРШЫ

Цені не маюць адценяў…
З лёгкасцю, па правадах
перасылаюць імгненні
аб непакорлівых снах.

Дні не дадуць стаць рашучым,
і, абляцеўшы прастор,
час можа стаць балючым –
ты ж адвядзеш мой дакор.

Раптам успомнім пра ноты –
і, каб сябе адшукаць,
мы да наступнай суботы
будзем па нотах спяваць.

Музыка зробіцца сталай,
доўга трымаўшы цяпло,
ценямі целаў каханых
будзем ляцець на святло.

Пачатак зімы

1

У Менску рана – тры гадзіны ночы.
Яшчэ не спю – ў Атаве толькі восем…
Ў прагны час, каб не бурыць святочнасць,
на сем гадзін працягне вечар восень…
Тут дрэвы не пазначаны на мапах,
Шато Лаўр’ер мне адчыняе дзверы…
Вось цяжка цягнуць ваяры гарматы
на помніку… Мне іх не бачна веры…
Веленавым святлом цякуць гадзіны
па вуліцах … Зусім не разумею –
чаму губяюць годныя ліцвіны
свой шанц адзіны…Цёмны вечар грэе…
Я ж слухаю эфірны шум прасторы…
У Менску тры, а мне няма жадання
зноў аб’язджаць дарожныя заторы
і не лічыць свой шлях выратаваннем.

2

Зіма… Няма куды спяшацца…
Жыццё па коле вернецца настроем,
анёлы пастараюцца застацца, -
малююць неба фарбай неспакою.
Мне не знайсці (не чутна нават слова)
свой шлях, што застаецца выпадковым…
Іду адзін, каб адшукаць святое,
наіўнае, жывое наваколле…
Няма праспектаў, толькі ёсць хайвэі, -
фарды і лексусы… На газ мацней націсні…
На хвалях радыё мажорны вецер вее,
і раніцай тут малако не кісне.
А голас вечнасці праўдзівы вецер сее…
Надвор’е кепскае, а горад не пусцее
Ў маім жаданні восень не старэе…
Халодным днём Шато Лаўр’ер сагрэе…

3

Пачатак там, дзе скончыцца жыццё,
дзе кожная хвіліна – адкрыццё
адлюстравання… Светлым сном астыў
мой горад, што няспынна, ціха плыў,
а потым пераходзіў ў жорсткі бег…
У парк іду… Лажыцца першы снег…
Халодны край паўстане ў поўны рост,
мне вершам нагадае Роберт Фрост
пра восень, без жадання даказаць,
прастую ісціну, а проста так сказаць:
калі ў цябе ёсць хоць адзін чытач,
то варта вершы для яго пісаць
і чуць свой голас ў поўнай цішыні,
і разумець, што больш вы не адны…
Атаву-рэчку Свіслачу б назваць,
каб ведаць далей, што яшчэ чакаць.

4

Зноў восень адступіла ад сталіцы
і конніца непадуладных лісцеў
не вернеца… Ёй болей не спыніцца
і смокчуць лужы спрытныя сініцы…
Я неба падзяляю на кварталы,
тут сцёк вады пралічаны дакладна…
Вось толькі часу засталося мала -
прастора слова выдалена з заўтра.
Ужо без спадзявання на нябёсы,
каб не губляць апошнюю магчымасць
раблю свой крок насустрач снам і лёсу,
і не пытаю: “Дзе ж яна, айчына?”
Мне годным падаецца лёс адданы,
куды ісці здаецца не пытанне…
Забыты горад млее лістападам
і чысты снег над горадам лунае.

Калі халодны дзень не цешыць,
не прагне скораму вяртанню,
я раскажу табе пра вечнасць,
пра шчырасць нашага кахання.
Адчуем подых дзён бязмежных
разлічым лёсу верагоднасць,
калі разбураныя вежы
дадуць убачыць нашу годнасць.
Калі непажаданасць слоты
сумненні разбівае факты,
калі пішу, нібы па нотах,
табой пазычаныя такты.
А тое, што заўсёды побач
мне падаецца выпадковым,
твая душа, і ўдзячны голас
ужо мне будзе дастатковым.
Хоць лёс – імгненне да спачыну,
на колькі мне магчыма бачыць
табе я буду, дзе магчыма
казаць адно – сваю ўдзячнасць.