Алегу Сасноўскаму
Ехаў вершнік дарогай,
Ен вяртаўся стамлённы,
З’еўшы пуд цяжкай солі,
Ехаў моўчкі, павольна.
Зоркі з шэпатам неба
Адляталі далей,
Думкі з клопатам плылі
Каб рабіцца мацней.
Хто я ёсць? Дзе я буду?
У жыцці усё ўмоўна,
Можа ў бітве загіну,
А хацеў бы жыць доўга.
Каб убачыць Пагоню,
Зноў на Доме Ўраду,
Адказаць на пытаньні
Дзецям добрай парадай.
Прыастрожыў каня…
Крукмачы гаргаталі
Пад капытам нырнула зьмяя
- Трэба далей мне, далей.
Ехаць шпарка да дому
Скараціць час вяртаньня,
Абмяняць жорсткасьць волі
На пяшчоту каханьня.
Posted by shametka 
