Сёння першы сьнег. Сыйдзе праз пару дзён, а вецер шліфуе лёд на дрэвах, падмарожвае сьцежкі. У хаце цёпла і трэба прыслухоўвацца каб пачуць, як вые за вакном воўк надыходзячай зімы.
Першы сьнег выпаў вельмі рана
У кастычніку. Калі такое было?
Дрэвы раздзетыя восеньню вяла
Туляюцца да мяне, каб зьберагчы цяпло.
Яны зашклянаваныя ледам,
Выглядаюць, як дзяўчыны на парадзе модаў.
Жоўтае лісьце распужанае ветрам
лётае без намеру трымаць гэтай жорсткасьці.
Фатограф па вуліцы бегае, здымае
Каб не прапусьціць гэтае прыгажорсьці.
Аўтобус спыняецца. Усё ў парадку з тармазамі.
Сьнег бачыцца наіўным, як вось тая дзяўчына з доўгімі валасамі.
Раніца. Вецер. Сонца не чуецца вольным.
А-а-а… Тут не усё можна купіць за баксы
Сьнег бьецца бяз помачны, каб даказаць гэта сённьня,
А я назіраю ваколіцу праз вакно цёплага ‘старбакса’.
Людзі бягуць хутка.. Хаваюць вочы у плечы,
Разумею гэта ад холаду, а не ад жаданьня бегчы.
Дзяўчо згубіла шапку, ейны маладзён
ловіць. Яна падае, быццам на разліты алей.
Ім хочацца быць шчасьлівым хоць на пару дзён,
А потым вызначыцца, што трэба рабіць далей.
А мне ня трэба спяшацца – сённьня субота.
На сьнег гляджу доўга, як той хлопец з кніжкі пра ідыёта.
Posted by shametka 
